ترنم عشق

taranomeshg — Thu, 22 May 2008 06:55:18 GMT

بايد بگريم
در آسمان چشمانم بايد به دنبال ابرهاي باران زايي بگردم تا اميدم را به گريستن از دست ندهم. اگر نتوانم بگريم پس ديگر چرا بايد چشماني داشته باشم كه ببينند.
در دنيائي كه زندگي مي كنم كمتر چيزي را در آن مي يابم كه خداوند آن را آفريده باشد هر آنچه هست من و همه آنها كه ناخداي اين روزگار دون هستند آفريده اند. من بايد بگريم آيا كسي هست من را ياري كند؟!
مي ترسم خزان اميدم زودتر از فصل تابستان برسد و من كه هنور در بهار رؤياي آينده اي كم بي نورتر هستم چرا بايد اين قدر زود به سردي بگرايم.
روزي و روزگاري ماهي بود كه هر چه چاق تر مي شد چشمهاي بيشتري را معطوف به خود مي داشت تا آنجا كه دايره گردونش پر شد و رفت رو به لاغري، ديگر كسي برايش افسوس نخورد، آنقدر باريك شد كه از چشمها ناپديد شد و حالا بايد به دنبالش بگردي. راستي چشمان شما اشك ميريزند؟ چه خوب!
بچه كه بودم حرفهائي مي خواستم بزنم كه الان مي زنم و اين حرفها را هزار سال بعد نيز خواهم گفت درست مثل سالهاي پر از پائيز زندگيم كه بارها از اين حرفها زده ام ولي چه سود؟ هيچ! هيچ! به آن خدائي كه مي پرستيد در آنچه مي گويم نه حرف تازه اي است و نه سود اندكي.
چقدر آنها كه تواني براي اشك ريختن ندارند سردند و زردند و تاريك و سياهند و خاموش و كثيفند و زالوي و زاعند. حرفهايش زوزه گرگ است و لبخند هاشان مكر روباه و چشمانشان به جغد مي ماند. بيچاره جغد!.
من بايد گريه كنم و الا ديگر گريه را از ياد خواهم برد حتي دم مرگ هم نخواهم گريست حتي آنزمان كه برايم مي گريند من مات و خشك بي روح و يخ با نگاه بسته تنها زل مي زنم به آينده آتشي كه نور ندارد و تنها مي سوزاند.
چه زيبا بود اگر باز مي گشتم هنوز فرصت هست بايد به خود تكاني داد و بايد دستي بر كنده زانو زد بايد يا علي گفت بايد خورشيد فرو رفته در غروب نااميدي را بيرون كشيد و به او دستور داد كه بايد دوباره بتابد. آهاي خورشيد تو بايد بتابي تو براي من خلق شده اي اگر براي من نتابي پس برو، نيا، تباش، هيچ نتاب بر هيچ كس بر هيچ چيز. يكي بيايد دهانم را بگيرد كه فرط سردي، انديشه دارد يخ مي زند حرفهائي كه همه جنون است نكند الان بميرم!
قطره اشكي آمد خوش آمد كجا بودي عزيز من چرا اينقدر دير؟ كو بقيه؟ نكند تنها تو آمده باشي آها؟ تنها آمدي؟ چرا تنها؟ قبلترها وقتي بارشت شروع مي شد امان نمي داد، نوشتن را مختل مي كرد ولي حالا آنقدر كوچكي كه حتي نمي چكي؟ چكه كن چكه كن گونه ام را ببوس از لبان فرود بيا بريز بر دامانم بريز! تو را بخدا اينقدر كم نباش من بايد بگريم اين كه گريه نيست آب چشم است شايد در چشمانم چيزي رفته باشد؟! من بايد بگريم و الا خواهم مرد.

taranomeshg — Thu, 22 May 2008 06:54:36 GMT

دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم

خدا وعشق

taranomeshg — Thu, 22 May 2008 06:51:42 GMT

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد.
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.
گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفت ه بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی.
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی! اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت ...
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد ...

------------------------------------------------------------------------------------

منتظر ديدار تو هستم، سهل است بگويم که گرفتار تو هستم، من در پي اين حادثه غمخوار تو هستم، هر چند که دور از مني و من ز تو دورم، بر جان تو سوگند که دوستدار تو هستم.

نمي دانم چرا ما انسان ها عادت داريم آبي وسيع آسمان را رها كنيم و جذب آبي كوچك چشماني شويم كه عمقي ندارد با اينكه مي دانيم روزي بسته خواهد شد اما آسمان كي بسته خواهد شد

گناهم را نميدانم، تقاصم را سبکتر کن، مرا اين گونه آزردن، خدا را خوش نمي‌آيد، مرا از غم رهايم کن، جوابي ده مرا يارا که اين سان بودن و مردن، خدا را خوش نمي‌آيد، بگو جانا گناهم چيست که اينگونه سزاوارم؟ که هر شب خون دل خوردن خدا را خوش نمي‌آيد، دلي پر درد و آه دارم، که آن را غرور من بها دار زير پا بردن خدا را خوش نمي‌آيد...

بازار سياه رفتم براي خريدن عشق ولي در ابتداي ورودم روي کاغذي خواندم در غرفه هوس بازان عشق را به حراج گذاشته اند به قيمت نابودي پاک بازان...

يک قطره اشک مى اندازم تو دريا - تا زمانى كه پيداش كنى دوستت دارم. - اگه پيدا كردي اون وقت تو رو فراموش مي كنم

لذت داشتن یه دوست خوب توی یه دنیای بد، مثل خوردن یه فنجون قهوه گرم زیر برفه. درسته که هوا رو گرم نمی کنه، ولی آدمو دلگرم می کنه.

دوست داشتن را بايد از دختر بچه ها ياد گرفت. آنها در مقابل محبتي كه به عروسك خود مي كنند از او انتظار محبت متقابلي ندارند آنها بدون هيچ توقعي عروسكشان را دوست دارند و دوست داشتن واقعي يعني همين

به چشمي اعتماد کن که به جاي صورت به سيرت تو مي نگرد ، به دلي دل بسپار که جاي خالي برايت داشته باشد و دستي را بپذير که باز شدن را

بوسه يعني وصله ي شيرين دو لب... بوسه يعني مستي از مشروب عشق... بوسه يعني لذت دل دادگي... لذت از شب . لذت از ديوانگي... بوسه يعني حس خوبه طعم عشق... طعم شيريني به رنگ سادگي... بوسه يعني آغازي براي ما شدن... لحظه ي با دلبري تنها شدن... بوسه سرفصله کتاب عاشقي... بوسه رمز وارد دلها شدن... بوسه آتش مي زند بر جسم و جان... بوسه يعني عشق من با من بمان...

تو بودی باور من-تو یار و یاور من- تو بودی عشق اول-رفیق آخر من- تو بودی شور هستی-رفیق خوب مستی-تو بودی کعبه ی عشق-مثل خدا پرستی

سفری غریب داشتم توی چشمای قشنگت،سفری که بر نگشتم غرق شدم توی نگاهت، دل ساده ی ساده کوله بار سفرم بود،چشم تو مثل یه سایه همجا همسفرم بود،من همون لحظه اول آخر راهو میدیدم،تپش عشق و تو رگهام عاشقانه می چشیدم

خانه هاي جدول زندگیم را دستان مهربانت يک به يک پر کرد و رمز جدول چنين بود: دوستم بدار

عاشق و مجنونت شدم .نخونده مهمونت شدم. کلي پریشونم شدم. شمع تو شمدونت شدم .خاک تو گلدونت شدم . خادم دربونت شدم . عمري غزل خونت شدم . شعراي ارزونت شدم اما يه جوري مجنونت شدم.

مي خواهم برايت مرهمي باشم ! ... براي آن نگاه خسته اي که مي دانم ،... اميدش به لبخندي ست ! مي خواهم برايت لبخند باشم ! ... براي آن دلي که از اميد ، خالي ست ! مي خواهم دست هايت را در دست هاي آسمان بگذارم ... تا باور کني آسمان هم ، براي تو آغوش مي گشايد ! من تو را مرهمي خواهم بود ، گرچه ... دلــــــــــي دارم ... که نيازمند يک مرهم است !

صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو یا دل ازدیدن تو سیر شود بعدبرو ای کبوتر به کجا؟ قدر دگر صبر بکن آسمان پای پرت پیر شود بعد برو نازنینم تو اگر گریه کنی بغض من نیز می شکند خنده کن عشق زمین گیر شود بعد برو یک نفر حسرت لبخند تو را میدارد صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو خواب دیدی شبی از راه سوارت آمد باش ای نازنین خواب تو تعبیر شود بعد برو ...

بیهوده مکن عمر گران صرف رفیقان ، عمر صرف کسی کن که دلش جان تو باشد ، امروز کسی محرم اسرار کسی نیست ، ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست .

ميدوني فرق تو با عشق زندگي و گل چيه ؟ عشق يك كلمه هست ولي تو معني ان هستي ، زندگي يك اجبار هست ولي تو دليل آن هستي ، گل يك گياه هست ولي تو عطر آن هستي

پسر نگاهي به دختر کرد و گفت حالا که کنار ساحل هستيم بيا يه آرزوي قشنگ بکنيم دختر با بي ميلي قبول کرد پسر چشماشو بست و گفت کاشکي تا آخر دنيا عاشق هم بمونيم ... بعد به دختر گفت حالا تو آرزوتو بگو دختر چشماشو بست و خيلي بي تفاوت گفت کاشکي همين الان دنيا تموم بشه ... وقتي چشماشو باز کرد پسر رو نديد فقط چند تا حباب رو آب ديد

اگر روزي فهميدم که دوستم نداري گريه نمي کنم بلکه آرزو مي کنم که روزي عاشق کسي بشي که دوستت نداشته باشد

taranomeshg — Thu, 14 Feb 2008 13:49:56 GMT

به ما پیام بدهید جایزه بگیرید

۰۹۳۵۵۶۱۷۹۱۰

taranomeshg — Thu, 14 Feb 2008 13:39:58 GMT

كاش در دهكده ی عشق فراوانی بود --- توی بازار صداقت كمی ارزانی بود

مختصر بود ولی ساده و پنهانی --- كاش اگر گاه كمی لطف به هم می كردیم

روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود --- كاش به حرمت دلهای مسافر هر شب

كاش دریا كمی از شدت خود كم می كرد --- قرض می داد به ما هر چه پریشانی بود

كاش به تشنگی پونه كه پاسخ دادیم --- رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود

مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست --- كاش رنگ شب ما هم كمی عرفانی بود

كاش سهراب نمی رفت به این زودی ها --- دل پر از صحبت این شاعر كاشانی بود

كاش دلها پر افسانه ی نیما می شد --- و به یادش همه شب ماه چراغانی بود

كاش اسم همه ی دختركان اینجا --- نام گل های پر از شبنم ایرانی بود

كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر--- غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

كاش دنیای دل ما شبی از این شبها --- غرق هر چیز كه می خواهی و می دانی بود

دل اگر رفت شبی كاش دعایی بكنیم --- راز این شعر همین مصرع پایانی بود

عشق+عشق= عشق

taranomeshg — Sun, 10 Feb 2008 20:33:54 GMT

امروز

چه غمگینانه دوستت دارم ..........

واسه منی که دلتنگم از زندگی دلگیرم
بهتره سفر کردن وگرنه اینجا میمیرم

در گذر از هر گذری
خبر نبود از خبری
نه زنده بود زندگی
نه مرگ را بود اثری
نه ارزش گلایه ای
نه فرصتی به چاره ای
چه میتوان دوا نمود به قلب پاره پاره ای

از هیچ راه افتادم دلو به جاده ها دادم
از یاده همه رفته سردرگم و آشفته

نه در گذرگاه کسی
نه جنبش خار و خسی
نه پر زدن در قفسی
نه منتظر همنفسی
گفتم از چه میترسی
آخرش یه راهی هست
آخرش مگه رنگی
بدتر از سیاهی هست
بدتر از سیاهی هست

سهم دل ما این بود آلوده و بیهوده تا بوده همین بوده

نه روسفید پیش یار
نه سرفراز در دیار
ببین چگونه گم شد این
سواره عشق در غبار

راه افتادم و هی رفتم شاید دلم کمی واشه
به عشق ایکه یه جور امروز زود بگذره فردا شه
به امیدی که تا فردا نور امیدی پیدا شه

*

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                    من

باختن                                                          عشق

جان                                                                        يعني

زندگي                                                                             ليلي و

قمار                                                                                مجنون

در                              عشق يعني ...            شدن

ساختن                                                                                  عشق

دل                                                                                      يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق / من

عشق                                           آميختن                                            افروختن

يعني                                  به هم          عشق                                 سوختن

چشمهاي                        يكجا                    يعني                          كردن

پر ز                   و غم                            دردهاي                گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار     يعني
*********

taranomeshg — Sun, 10 Feb 2008 19:50:44 GMT

طناب

(طناب)

داستان درباره کوهنوردی است که می خواست از بلندترین کوهها بالا برود.

او پس از سالها آماده سازی ماجراجویی خود را اغاز کرد ولی از همان جا که

افتخار کار را برای خود می خواست تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود.

شب،بلندی های کوه را تماماً در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمی دید.

همه چیز سیاه بودوابر روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود.همان طور که از کوه بالا میرفت

و چند قدم مانده بود به قله کوه که پایش لیز خورد واز کوه پرت شد ودر حالی که به سرعت

سقوط می کردفقط لکه های سیاهی را مقابل چشمانش می دید و احساس وحشتناک

مکیده شدن به وسیله قوه جاذبه او را در خود می گرفت.همچنان سقوط می کرد و

در آن لحظات ترس عظیم همه رویدادهای خوب و بد زندگی به یادش می آمد.

اکنون فکر می کرد مرگ چقدر به او نزدیک شده است ناگهان احساس کرد که طناب

به دور کمرش محکم شد بدنش میان آسمان و زمین معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود

و در این لحظه سکون برایش چاره ای نماند جز آن که فریاد بکشد

«خدایا کمکم کن »

ناگهان صدای پرطنینی که از آسمان شنیده می شد جواب داد

«از من چه می خواهی ؟»

_ای خدا نجاتم بده!

_ واقعاً باور داری که من می توانم نجات بدهم؟

_البته که باور دارم

_اگر باور داری طنابی که به کمرت بسته است را پاره کن.

یک لحظه سکوت و مرد تصمم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.

گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را پیدا کردند که بدنش از یک

طناب آویزان بودهو با دستهایش محکم طناب را گرفته بود و او فقط یک متر از زمین فاصله داشت .

وشما؟

چقدر به طنابتان وابسته اید؟ آیا حاضرید آن را رها کنید؟

در مورد خداوند هرگز یک چیز را فراموش نکنید، هرگز نباید بگویید که شما را فراموش کرده

یا تنها گذاشته است. هرگز فکر نکنید که او مراقب شما نیست به یاد داشته باشید که او

همواره شما را با دست راست نگه داشته است.

این هم یکی ازجملات زیبای دوست خوبم مصادق این موضوع :

هر گاه خدا تو را به لبه ی پرتگاهی هدایت کرد به او اطمینان کن

زیرا یا تو را از پشت میگیرد و یا به تو پرواز کردن یاد می دهد...فلاتو